سیمای منافق در جهان آباد است. این را بهشتیان گفتند.عجب از یقین شما.از چه سخن می گویید؟ اینجا در فراتر از ضمیرتان رازی نهفته است.فضایی بس غریب. نخند ای چهره ی مضحک درون من.قصه ی غصه ی من در بیداری تو خوش است. شب نزدیک است و شباهنگام موقع خفتن است.شب موعد انتقام است.دانه های کشتزار را به کیسه های محافظ می سپارم.یکی هست که سالها سکوت کرده و منتظر خورشید است.آن یکی که من می شناسم از درون مرده است.آن یکی خالق کلام است و کلام یگانه اسلحه ی این چهره ی مضحک است.آن یکی سالها خوبان را قضاوت نمود و صورتک دلقک را به صورت زد.و شب برای او دوست بهتری ست تا او برای شب.نه سخن م

پایک ناتوان من دیگر راه نمی رود. به زمین پیوندش داده اند. چه عذابی.کرامت در چند گامی ایستاده است و او نمی رسد. پایک من شبی طویل بود.از رذائل هیچ شد.پیلی قوی.از حقایق چون مور شد. حقیقت با تو چه کرد؟ تهذیب نفس چه شد؟ پایک من، پای دیروز فرشتگانی ست که به گناه میوه ای ممنوعه شیطان شدند. و زمین پایک من، زمین بهشتی ست که آدم بر اصرار ماندن در آن کوشید و نماند. تو بمان.من به یاد سوگندها خیانت نمی کنم.رها نمی کنم.هر چند بی ارزش شده باشی. ذره نفسی که در آخرین قطره ی جانت مانده. تو را به بودن وا می دارد.عذاب است یا زندگی؟ ظرفیتش برای تولدی نو چقدر است؟ و تو پایک من مجموعه

و این خویشتن خویش است که حیران از قدرت سکوت مصرانه می نگرد و این القای نگاه خیره اش خیره می کند و می پرسد:'که کجاست آن پراش احساسات عاشقانه ی بشری ات؟!'من در حسرت تجربه ی زمان هستم و اجازه ی ورود به دایره ی حوادث به من داده نمی شود.من شنیده ام که چگونه پراش احساسات عاشقانه ی بشری هر کس را به دری راند و خود عاقبت عقب نشست.یادآور گفته ی زالی می شوم که حماسه ی چرخه های زندگی را می خواند و او بود که بدرستی درک کرد تلاش برای بقای داستان،بازی نمادینی ست و دو راهی آغازین داستانی دگر.و این غرور هرگاه که می آید،ندا می دهد و بر خود می بالد.می بیند که خود را هر بار بزرگت

مهمان ناخوانده در شب آمد.در تاریکی.در وهم.در گم نامی.درست زمانی که نیاز بود بیاید.مهمان ناخوانده پر از درد بود.پر از تنهایی.گوشه ای آرام نشست و خیره ماند به اعماق تاریک درونش.همان جا که صداها پیچ می خوردند،فریاد می شدند،و در نهایت خفه می شدند.آن جا که ما هیچ یک نبودیم و او نه یک مهمان که همه چیز بود.مهمان ناخوانده تنها آمد.غریبانه نشست و آرام رفت و ما را در ابهام باقی گذاشت که که بود و چرا آمد و چگونه رفت.آری براستی او آدمی عجیب بود.مهمان ناخوانده را دوست داشتم.انسان بود.